Przeskocz do treści

Okrytonasienne

Okrytonasienne, tak jak i nagonasienne, utrzymują gametofit żeński wewnątrz makrosporangium, co jak widzieliśmy, uniezależnia przeniesienie plemnika z jednej rośliny do drugiej od obecności powierzchniowej warstewki wody, a zamiast tego ziarna pyłku mogą być przenoszone do makrosporangium drogą powietrzną. U nagonasiennych i u niektórych okrytonasiennych ziarna pyłku przenoszone są z rośliny na roślinę przez wiatr, natomiast wiele innych roślin okrytonasiennych przyciąga swymi kwiatami owady i inne zwierzęta, wykorzystując w ten sposób ich zdolność poruszania się do zapylania krzyżowego. Ilość pyłku, który wytwarzają zapylane przez zwierzęta okrytozalążkowe, jest zwykle dużo mniejsza, niż wytwarzana przez gatunki wiatropylne. Embrionalny sporofit — nasiono — stanowi również efektywną adaptację do życia lądowego. Chronione przez okrywę nasienną (integumentum) i zaopatrzone w substancje zapasowe nasiono wytrzymuje niekorzystne, suche warunki środowiska przez długi czas, utrzymując jednocześnie zdolność do kiełkowania w przypadku, gdy warunki w końcu staną się odpowiednie. Wytwarzanie nasiona u okrytonasiennych jest bardziej wydajne niż u nagonasiennych — w pierwszym przypadku substancje odżywcze są przeniesione do nasiona jedynie wtedy, gdy już nastąpił proces zapłodnienia, natomiast u nagonasiennych rezerwy pokarmowe wszystkich potencjalnych nasion są gromadzone przed zapłodnieniem, a więc ulegają zmarnowaniu w przypadku, gdy proces ten nie dojdzie do skutku. Większość omawianych tu adaptacji nie charakteryzuje jedynie okrytonasiennych i odgrywała rolę również w kolonizacji lądu przez inne rośliny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.