Przeskocz do treści

Powtórne łączenie się

Dowiedzieliśmy się, że stałe, wyraźne różnice fenotypu (a zatem i genotypu) stwierdzono w lokalnych populacjach gatunku, w pewnym stopniu odizolowanych od siebie. Przykładem tego są rasy wyspowe niektórych łuszczaków Darwina i rasy pokrzewki Geothlypistrichas. Tak długo, jak formy te są rozdzielone geograficznie, wolimy uważać je za różne podgatunki tego samego gatunku. Gdyby je połączyć, mogłyby rzeczywiście nie krzyżować się, dopóki jednak brak takich danych przypuszczamy tylko, że mogą się krzyżować. Gdyby jednak kiedykolwiek ptaki te zamieszkały ten sam obszar, wkrótce uzyskalibyśmy odpowiedź. Jeżeli dochodzi do skutecznego krzyżowania, różnice stopniowo zanikają i ponownie powstaje jedna populacja, której cechy wykazują stopniowane różnice, a do specjacji nie dojdzie. Jeżeli przeciwnie, dwie powtórnie połączone lokalne populacje nie będą się krzyżować efektywnie, specjacja następuje. Dobrze ilustrują to owadożerne nadrzewne łuszczaki Darwina z Wysp Galapagos, Camarhynchus pauper i Camarhynchus psittacula, z których C. pauper zdaje się mieć cechy bardziej prymitywne i dlatego też jest zapewne formą wcześniejszą. Dzisiaj występuje ona tylko na wyspie Charlsa. Ściśle spokrewniony z nim C. psittacula żyje na wszystkich wyspach środkowych, łącznie z wyspą Charlsa. Gdyby nie obecność na wyspie Charlsa, obie formy byłyby uznane za podgatunki tego samego gatunku, ale ponieważ występują one razem i utrzymują swą indywidualność na wyspie Charlsa, wiemy, że specjacja nastąpiła. Wygląda na to, że C. psittacula rozwijał się w izolacji z C. pauper do momentu, gdy nie nastąpiło jeszcze złączenie się dwóch grup. Dopiero po tym C. psittacula powtórnie skolonizował wyspę Charlsa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.