Przeskocz do treści

Ryby kostne

Tak. zwane ryby kostne (gromada Osteichthyes) stanowią przykład drugiego rozwiązania problemu, związanego z okresowym występowaniem suszy. W gardzieli ich rozwinęły się parzyste, kieszeniowe uchyłki, służące jako prymitywne płuca. Były one napełniane powietrzem, pobranym przez otwór gębowy. Ciało tych ryb pokrywały łuski, a jedynym śladem pancerza, występującego u ich przodków, były kości czaszki. Rychło, bo jeszcze w dewonie, ryby te zróżnicowały się, dając trzy wyraźne grupy — prawieczkowce (Paleoniscoidei), dwudyszne (Dipnoi) i trzonopłetwe (Crossop tery g ii). Prawieczkowce charakteryzowały się występowaniem płetw (płetw, w których brak było mięśni i kości) i przewietrzaniem płuc w dalszym ciągu przez otwór gębowy. Wiele z nich pod koniec ery paleozoicznej i w mezozoiku przeszło do morza. W stałym środowisku wodnym płuca nie były potrzebne i uległy przemianie w pęcherz pławny, umożliwiający im zmianę wyporności zależnie od głębokości, na jakiej ryba się znajduje. Grupa ta dała początek wszystkim naszym współcześnie poławianym rybom, zarówno morskim jak i słodkowodnym (m. in. łososiom, tuńczykom, makrelom, pstrągom i okoniom). U dwudysznych rozwinęła się ważna, nowa cecha, nie występująca u ich przodków, a mianowicie nozdrza, które u pierwszych ryb kostnych otwierały się jedynie na zewnątrz i stanowiły narząd węchu (jak u wszystkich ryb współczesnych, pochodzących od prawieczkowców), a które u dwudysznych miały otwór tylny, wewnętrzny, prowadzący do jamy gębowej. Cecha ta umożliwiała oddychanie powietrzem przy zamkniętym otworze gębowym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.