Przeskocz do treści

Stawonogi

Najliczniejszymi skamieniałościami z okresu kam-bru są trylobity. Te wczesne stawonogi (Arthropodd) miały ciało segmentowane, wieloczłonowe odnóża oraz szkielet zewnętrzny, tak jak pochodzące od nich formy współczesne. Chociaż przypuszczamy, że odnóża przednie pomagały w zdobywaniu pożywienia, podczas gdy tylne służyły do lokomocji, budowa ich była całkiem jednakowa. W kambrze pojawiły się również wodne pajęczaki z rodzaju Eurypterus oraz prymitywne skorupiaki. Przedstawiciele Eurypterus prawdopodobnie rozwinęli się z wczesnych trylobitów, a skorupiaki musiały być ich bliskimi krewnymi. Główną przewagą ich budowy w stosunku do trylobitów był rozwój różnych modyfikacji odnóży. Współczesny rak, mający telson, odnóża odwłokowe, kroczne, szczypce, szczękonóża, szczęki, żuwaczki i czułki, stanowi ostry kontrast w porównaniu z trylobitami. U raka zróżnicowanie budowy tych licznych przydatków stanowi odbicie różnorodności spełnianych przez nie funkcji. Mniej więcej w sylurze rozwinęły się pajęczaki lądowe, które dały początek współczesnym skorpionom, roztoczom, kleszczom, pająkom i kosarzom. Chociaż w sylurze żyli przedstawiciele Eurypterus, osiągający rozmiary 3 m, zarówno one jak i trylobity wymarły pod koniec ery paleozoicznej. Jedynym wodnym pąjęczakiem, który przeżył do czasów współczesnych, jest ostrogon — skrzypłocz (Limulus), nie wykazujący praktycznie żadnych zmian ewolucyjnych od chwili pierwszego pojawienia się jego 200 milionów lat temu. Z wyjątkiem stonóg (prosionków) szorstkich (Porcellio scaber), które używają swych skrzeli do oddychania powietrzem atmosferycznym, skorupiaki pozostały grupą zwierząt wodnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.