Przeskocz do treści

Widłakowate

Niektóre widłakowate wytwarzały nie jeden, lecz dwa rodzaje zarodników: mikrospory (J) i makro-spory (t), rozwijające się odpowiednio w oddzielne męskie i żeńskie gametofity. W pewnych przypadkach makrospora została zatrzymana w tkankach rodzicielskiego sporofitu, by jak u obecnie występujących roślin nago- i okrytozalążkowych, tworzyć chronione środowisko dla procesu zapłodnienia. Chociaż widłakowate (Lycopodium, Selaginella) i skrzypy (Equisetum) są praktycznie biorąc jedynymi współczesnymi przedstawicielami tych dwóch pod-typów, ich przodkowie byli kiedyś liczni i osiągali znaczną wysokość. Olbrzymie lasy widłakowatych. osiągających rozmiary drzew, oraz członowych istniały w okresie karbonu dolnego i górnego (zobacz ilustrację, otwierającą ten rozdział) i utworzyły w tym czasie większość obecnych pokładów węgla, dlatego też oba te okresy obejmuje się często wspólną nazwą karbonu. Kiedy obecnie spalamy węgiel, uwalniamy energię, zmagazynowaną przez te roś liny około 300 milionów lat temu. Pierwsze Pteropsida — paprocie — również miały swych licznych przedstawicieli w dewonie. W przeciwieństwie do przedstawicieli innych podtypów, pa: procie miały duże liście z rozgałęzionym unerwieniem. Podobnie jak większość naszych współczesnych paproci klimatu umiarkowanego były jednozarodnikowe, czyli wytwarzały tylko jeden rodzaj zarodników; jak pamiętamy, każdy zarodnik paproci rozwija się w przedrośle (prothallus), wytwarzające zarówno męskie, jak i żeńskie narządy płciowe. Proces zapłodnienia może nastąpić w wilgotnym środowisku, w którym urzęsiony plemnik może płynąć do jaja, dlatego też występowanie paproci jest ograniczone do środowisk, gdzie przez część okresu wzrostu występuje powierzchniowa warstewka wody.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.